Ik hou van: door Marie Khouri

Als conservator beschouw ik de installatie van het monumentale werk Ik hou van: door Marie Khouri op de binnenplaats van de Cité internationale de la langue française als een diepgaand poëtisch gebaar. Gelegen in het historische Château de Villers-Cotterêts, een locatie die onlosmakelijk verbonden is met de officiële geboorte van de Franse taal, verkent deze tentoonstelling de vloeiende grenzen tussen beeldhouwkunst en taalkundige expressie. Khouri, een Frans-Canadese kunstenares wiens leven is gevormd door de kruisbestuiving tussen Egypte, Libanon en Frankrijk, presenteert vijf enorme, met de hand gesneden curviliniere vormen die het Arabische woord voor liefde—Baheb—vertalen naar een tactiele, driedimensionale ervaring. Deze dialoog tussen het Arabische kalligrafische schrift en het bastion van de Franse taal onderstreept een thema van interculturele harmonie en de universele kracht van communicatie.

De beeldtaal die wordt gehanteerd in Ik hou van: door Marie Khouri getuigt van Khouri's klassieke opleiding aan l’École du Louvre en haar diepe eerbied voor het organische modernisme van Henry Moore en de architectonische vloeibaarheid van Zaha Hadid. Elk element komt voort uit een rigoureus, ambachtelijk proces, beginnend bij kleimodellen die worden opgeschaald naar kolossale structuren door het minutieus snijden van geëxpandeerd polystyreen. Deze arabeske vormen zijn niet louter statische monumenten; ze zijn ontworpen als functioneel sculpturaal meubilair, waarbij het publiek wordt uitgenodigd om te zitten, te rusten en de kunst met hun eigen lichaam te ervaren. Door de grens tussen hoge kunst en functioneel design te vervagen, roept Khouri de geest van de Bauhaus-school op, waarbij een ruimte ontstaat waar esthetische gratie en gemeenschappelijk nut elkaar ontmoeten.

De historische betekenis van deze tentoonstelling wordt benadrukt door de opmerkelijke transnationale reis van het werk, dat is gereisd van de Vancouver Art Gallery naar de Grote Piramides van Gizeh voor Art d’Égypte en het Institut du Monde Arabe in Parijs. Khouri’s praktijk is diep geworteld in haar persoonlijke geschiedenis van ontworteling—het ontvluchten van de Libanese burgeroorlog als kind—en haar daaropvolgende zoektocht naar een gevoel van verbondenheid. In de context van de Cité internationale fungeert het werk als een brug tussen haar Midden-Oosterse erfgoed en haar mondiale identiteit. Het tentoonstellen van Ik hou van: door Marie Khouri in het koninklijk kasteel waar koning Frans I de Verordening van 1539 ondertekende, transformeert de installatie in een levend symbool van diversiteit en overdracht, waarbij de Franse taal wordt gevierd als een inclusieve gastheer voor wereldwijde narratieven.

Uiteindelijk ligt de emotionele resonantie van de tentoonstelling in het vermogen om collectieve vreugde en sociale verbinding te stimuleren. In een tijdperk dat vaak wordt gekenmerkt door fragmentatie, biedt Khouri’s werk een fysieke omhelzing, een 'wieg' voor de menselijke vorm die intergenerationele verbinding aanmoedigt. Terwijl bezoekers de ruimtes tussen de letters innemen, nemen zij deel aan een gechoreografeerd ritueel van rust en gesprek, letterlijk rustend binnen de curven van liefde. Deze installatie dient als een krachtige herinnering dat kunst een essentieel onderdeel is van de menselijke ontwikkeling, en biedt een toevluchtsoord voor reflectie en een diepgaande dialoog tussen het individuele lichaam en het territorium dat het bewoont.

Veelgestelde Vragen over Ik hou van: door Marie Khouri