Kocham: Marie Khouri

Jako kurator postrzegam instalację monumentalnego dzieła Marie Khouri pod tytułem Kocham: Marie Khouri na dziedzińcu Cité internationale de la langue française jako głęboki gest poetycki. Ekspozycja, mieszcząca się w historycznym Château de Villers-Cotterêts – miejscu nierozerwalnie związanym z oficjalnymi narodzinami języka francuskiego – bada płynne granice między rzeźbą a ekspresją lingwistyczną. Khouri, francusko-kanadyjska artystka, której życie kształtowało się pod wpływem kulturowych prądów Egiptu, Libanu i Francji, prezentuje pięć potężnych, ręcznie rzeźbionych krzywoliniowych form, które przekładają arabskie słowo oznaczające miłość — Baheb — na dotykowe, trójwymiarowe doświadczenie. Ów dialog między arabską kaligrafią a bastionem języka francuskiego podkreśla motyw międzykulturowej harmonii oraz uniwersalną siłę komunikacji.

Język rzeźbiarski zastosowany w Kocham: Marie Khouri ujawnia klasyczne wykształcenie Khouri odebrane w l’École du Louvre oraz jej głęboki szacunek dla organicznego modernizmu Henry'ego Moore'a i architektonicznej płynności Zahy Hadid. Każdy element rodzi się w wyniku rygorystycznego, rzemieślniczego procesu, rozpoczynającego się od glinianych modeli, które są skalowane do kolosalnych struktur poprzez skrupulatne rzeźbienie w polistyrenie ekspandowanym. Te arabeskowe formy nie są jedynie statycznymi pomnikami; zostały zaprojektowane jako funkcjonalne meble rzeźbiarskie, zapraszające publiczność do siadania, odpoczynku i interakcji ze sztuką za pośrednictwem własnego ciała. Zacierając granicę między sztuką wysoką a wzornictwem użytkowym, Khouri przywołuje ducha szkoły Bauhaus, tworząc przestrzeń, w której estetyczna gracja spotyka się z użytecznością społeczną.

Historyczne znaczenie tej wystawy podkreśla niezwykła transnarodowa podróż dzieła, które wędrowało z Vancouver Art Gallery pod Wielkie Piramidy w Gizie w ramach projektu Art d’Égypte, aż po paryski Institut du Monde Arabe. Praktyka twórcza Khouri jest głęboko zakorzeniona w jej osobistej historii dislokacji — ucieczce przed libańską wojną domową w dzieciństwie — i późniejszym poszukiwaniu poczucia przynależności. W kontekście Cité internationale praca ta pełni rolę pomostu między jej bliskowschodnim dziedzictwem a globalną tożsamością. Prezentacja Kocham: Marie Khouri w królewskim zamku, gdzie król Franciszek I podpisał ordonans z 1539 roku, przekształca instalację w żywy symbol różnorodności i transmisji, celebrując język francuski jako otwartego gospodarza dla światowych narracji.

Ostatecznie emocjonalny rezonans wystawy tkwi w jej zdolności do budowania zbiorowej radości i więzi społecznych. W erze często definiowanej przez fragmentację, praca Khouri oferuje fizyczne objęcie, „kołyskę” dla ludzkiej formy, która sprzyja międzypokoleniowemu porozumieniu. Gdy zwiedzający zajmują przestrzenie między literami, uczestniczą w zainscenizowanym rytuale odpoczynku i rozmowy, dosłownie spoczywając w objęciach krzywizn miłości. Instalacja ta służy jako potężne przypomnienie, że sztuka jest istotnym elementem ludzkiego rozwoju, zapewniając sanktuarium dla refleksji i głęboki dialog między indywidualnym ciałem a zamieszkiwanym przez nie terytorium.

Często zadawane pytania o Kocham: Marie Khouri